مکث

بلاگر

lahzeyemax — Thu, 20 Aug 2009 02:15:26 GMT

لحظه ی مکث هم بلاگری شد، باشد که دیگران نیز چنین کنند

http://lahzeyemax.blogspot.com

تحریم، جامعه مدنی، کروبی!

lahzeyemax — Fri, 29 May 2009 00:08:45 GMT

نمی دانند چه می خواهند

روزی می گویند تحریم

روز دیگر: ما را چه به تحریم، دیده بان جامعه مدنی

وحال در ستاد کروبی

می دوند از غافله عقب نمانند

موج سواری هم لذتی دارد

23 خرداد، خواهند مرد

شب

lahzeyemax — Thu, 28 May 2009 23:40:18 GMT

شب را از این رو دوست داشتم که در آن آرام بودم. به دور از هیاهوهای روزانه و خستگی های ناشی از آن، گذر زمان در شب برایم طولانی نبود. کتاب می خواندم، چای می خوردم، از پنجره بیرون را نگاه می کردم و هزاران کار دیگر که انجام آن در مدت 6 ساعته شب تمامی نداشت.

اما دیگر شب ها برایم مسرت بخش نیست. آن چنان لذتی هم از نوشتن نمی برم. در ذهنم پاندول ساعت، مدام بالا و پایین می رود و اضطراب تلخی را به من القا می کند.

در مدت 2 ماهه گذشته، سعی کردم بر روی پای خود بایستم. اومانیست تر شده ام و از این پس به خودم بیشتر اعتماد می کنم. در این مدت فشارهای روزانه را تحمل کردم، سختی های بسیاری کشیدم، رابطه های دوستانه ام خدشه دار شد، اما "خودم" را تجربه کردم.

حال برای چند روزی بازگذشته ام. با کوله باری از تجربه و پل های خراب شده در پشت سر، به آینده می نگرم. آینده ای مبهم، تاریک، با سوسویی ز روشنایی.

روزگار سیاه

lahzeyemax — Fri, 08 May 2009 15:40:58 GMT

روزگاری سیاه و تلخ. با این وجود نقطه هایی بسیار اندک و سپید در این سیاهی، روشن و پس از مدتی خاموش می شوند. روزهایی که با طعم زمستان سپری شدند. این روزها نه به آرامی که به اندازه چندین سال گذشتند و به بهار رسیدند.

زندگی چند ماهیست در آستانه تحولی نو است.

می روم

lahzeyemax — Mon, 04 May 2009 08:30:16 GMT

می روم. همان طور که پیش از من رفتند. بزرگمردانی که در هیچ جای این کره خاکی نیستند و تنها در این اتاق متروک یافت می شوند.

اتاق متروک. مرکز ثقل زمین.

می روم، هر چه بادا باد.

می روم و برای این تصمیم خود احترام زیادی قائلم. همانطور که پیش از این بود.

می روم، به امید روزهای خوش گذشته، به امید تکرار تاریخ.

مترو

lahzeyemax — Wed, 29 Apr 2009 19:52:01 GMT

بیرون آمدم. باران می بارید. سیگاری گیراندم و به رسم همیشه تا ایستگاه مترو قدم زدم. روبروی ایستگاه مترو ایستادم تا سیگار تمام شود. ته دلم خواست به قدری سیگار بکشم تا ته زبانم مزه ی ترش را احساس کند. اما نشد. از پله های ایستگاه پایین رفتم. شب بود. ساعت 9.

خاطره

lahzeyemax — Wed, 29 Apr 2009 11:35:21 GMT

هنگامی که امید را روبرویت می بینی خاطره هایت را پاک می کنی.

اما هنگامی که تنها سیاهی جلوی چشمانت قرار می گیرد، مدام خاطره ها را مرور می کنی تا کمی سیاهی روزهایی که می گذرند به سپیدی بگراید. در این حالت خاطره های تلخ هم شیرین می شود. به خاطره های شیرین که می رسی دیوانه وار می خندی و مستانه در خیابان تلو تلو می خوری.

روزها می گذرند و در سکوت، تنها دودهای سیگار با من مانده است.

بچه

lahzeyemax — Mon, 27 Apr 2009 18:06:47 GMT

- خیلی بچه ای، خیلی

روزها می گذرند و ما در حسرت بزرگ شدن می مانیم در حالی که دل هایمان کوچک و صغیر است.

روزها می گذرند و تنها ته مانده های سیگار برایمان می ماند.

دانشگاه

lahzeyemax — Sat, 25 Apr 2009 18:09:50 GMT

شب ها ی دانشگاه را خیلی دوست دارم. خیلی وقت بود که شب های آن را ندیده بودم. امشب در دانشگاه هستم.

روبروی تعاونی هیچ کس جز من نیست. تک و توک کسی از کنارم رد می شود. به درختی تکیه داده ام و پاهای خود را دراز کرده ام. در سکوت شب صدای سوختن کاغد دور سیگار را می شنوم. پرسه زنی گربه های دانشگاه در شب را بار دیگر می بینم.

یک ماه دیگر توت های دانشگاه می رسند و من برای چیدن آن ها بالای شاخه های درخت می میرم.

او رفت. بیش از 10 روز است.

چراغ قرمز

lahzeyemax — Mon, 20 Apr 2009 18:45:18 GMT

بازهم مانند اکثر شب ها از تئاتر شهر گذشتم. سه کنج چهارراه روبروی تئاتر شهر ایستادم تا چراغ سبز شود. چراغ های سبز و چراغ های قرمز. آن روز در دلت شوری بود که مدام از چراغ قرمز رد می شدی. جلویت را گرفتم.