کافه پیانو
را دیشب خواندم. مزخرف بود. با آن که نویسنده نوشته است که داستان تقریبا واقعیست،
تصویرهایش برایم واقعی نبود. انسان هایش در ایران و اطرفم پیدا نمی شوند.
داستان یک
شهر را شروع به خواندن کرده ام. توصیف هایش عالیست.
نوشته شده توسط علی اکبر محمدزاده در دوشنبه سی و یکم فروردین 1388 |
درباره وبلاگ
اینجا اتاق زیرزمینی من و تمامی این شهرنشینان است.صحبت بر سر تضاد های درونیست.بر سر تنهایی های عصر ماست.بر سر گریه های شب های انسان های این شهر است.بر سر رنج ها بدبختی ها.بر سر تجربه ی ماست